طراحی سایت
تاريخ انتشار: 23 بهمن 1398 - 22:23
دی سامی

داد خبر؛ رفتم دم جاندارمری تا فقط ساختمونش مونده؛ داخلشم فقط مشت کتابی رخته؛ گونی برنجی اوهَل افتاده بی؛ نامردی نکردم اُنچی کتاو بی چپوندم داخلش و کش و تُر کردم تا خونه.

 

جاندارمری

داد خبر ـ دی سامی: صُوِ گه وُ بو نون گرمه وُ خو راساویدم ؛ اومدم تو فدح تا دِی هاسی نون میکنه؛ صغری و سکی یَم  یکیش چونه میکنه یکیش میورشنه؛ هرگاه دِی نون میکِه ای دوتا میومدن کمک تا دی اخرا هر کی یه چونه ای بدشون پهن کنن تا بلکم نون یاد بگیرن.

رفتم هلشون گفتم دِی گشنمه؛ مشتک نکردیه؟ گفت دی والا مو همیشه اخرا مشتک میکنم؛ تا بری تو کیچه زُری بخاری و بیای مشتکم سیت میکنم؛ همیطر که دی گپ میزه، صغو یه نون نرمی سیم وُ تُوِه وراورد و قادی کرد و دا دسُم و گفت ایه بخا تا وقت مشتک.

 

اوضِی پیروزی انقلاب بی؛ بنظرم بیست وسوم بهمن بی؛ گُهی تفاقی صِدُی تیر و تفنگی یَم راسیمی؛ خونمون نزیک دژ بی هر چی واوی میفهمیدیم؛ یادمه دژم که اخرا گرفتن ازبالُی تو (پشت بوم) سِی میکردم که دی بنگم دا گفت بچه بیو دومن تیری میخاره سر کُتِک دلتا، خوت که رفتیه هیچ، اونچی بچه ی خشمم پای خوت بردیه؟ شر میسازی سیما!

 

رفتم سر کیچمون که از بس دراز وتنگ بی وش میگفتن کیچه تنگو؛ دیدم یکی دشک ری سرشه هاسی میره، یکی تخت آهانی  ری سرشه، گفتم چه خوره؟ اینای از کجا میارین؟ گفتن جاندارمریِ گرفتنه؛ گفتم جاندارمریِ گرفتن خو بگیرن دیه اثاثشه سیچه مییِرین؟  ای کارل دیه چنه؟ دیدم کسی وُ ترازینم تروکم نمیکشه، گفتم تا مُنم برم بینم چه خوره.

 

رفتم دم جاندارمری تا فقط ساختمونش مونده؛ داخلشم فقط مشت کتابی رخته؛ گونی برنجی اوهَل افتاده بی؛ نامردی نکردم اُنچی کتاو بی چپوندم داخلش و کش و تُر کردم تا خونه.

 

در ری هم بی، تو دروازه ی که داخُل کردم صدی بوا تو دل فدح میومه که پُی دی گپ میزه و میگفت دی اسمیل، ای اسمیلو باز کجا رفته؛ اومدم داخل سلامی وُ بوا کردم گفتم بوا والا چطره بنگ زنت میدی دی اسمیل اما بنگ مو میدی اسمیلو؟  می او اسمیل نه همی اسمیله؟ تو همی گپ و گوا بیدم که بوا سیل تحلیم کِه و گفت: ای گونیکو چنه؟ گفتم کتاوه، از تو جاندارمری اوردمه، بوا مردم تخت و دشک و هرچی بی بردن؛ منم رفتم ای کتاولکو اوردم؛  بوا یه قاره ای زَه وُ هُجیم اورد که غچی بیله تو گوشم که با یه حرکت قیقاجی تنگسم اوهَل؛ دِیم همیطر که تیر ری مشتکه ری خون زر میدا گفت: چکار بچم داری؟ کتاو اورده سی خوش، تا چهار سال دیه که بره مدرسه نمیخا کتاو بسونه؛ بوام که هم خندش گرفته بی از ساده ای دیم و هم درد دلش بی از کار مو، گفت: بوا مو کِی دزی یادت داده بیدم؟ مینه همیشه وت میگم وُ مال خوت قانع بو؛ بوا ای اموال دولته، ادم خو نبایس خوشه بگزه؛ اینا رفتن بلاخره گروه دیه میان جاشون؛ به قول استاد قدیم: گزی گزی خوتم بگزی؟ سرمه انداختم دومن گفتم بوا والا مُو سرم نواوی تو بوخش.

 

ایسو که گونی کتاوی واز واوی تا پر کتاب نهضته؛ بوام سیویل خنده ای زه و گفت: بوا اینا فقط کار دیت و صغری و سکینه میان؛ برو همونجو که ورداشتیه همونجونم بیل سر جاش؛ مانم دواره گونی برنجی پنجاه کیلوییه کش و تُر کردیم بردیم سر جاش نهادیم و دیه پس دسمه داغ کردم که ایکارله نکنم. خدا بیامرزات بوا؛ خور نداری که ایسو جاندارمری خو سهله؛ اِی  یه ماشینی یم واری واوو مردم بارشه غارت میکنن؛ بوا نیسی بوینی گشنه ای چه سر مردم اورده.

خلاصه، از جاندارمری واگشتم تا دی هاسی مشتک میکنه؛ صغری مشتکی پای روغن خاش سیم چَرو کرد و دلتون نکشه شهپال شکریم زدش و قادیش کرد داد دسم؛ گفت بشین اونجو تا چِی یَم سیت بریزم که امرو خیلی خستاویده...

 

 

مرتبط:
» مشتک قرصی [2 ماه قبل]

نظرات کاربران
هنوز نظري براي اين مطلب ارسال نشده.
ارسال نظر

نام:

ايميل:

وب سايت:

نظر شما:

جدیدترین اخبار

اخبار ورزشی

ایران و جهان