تاريخ انتشار: 11 مرداد 1400 - 07:48

دادخبر؛ ورزش واليبال از ابتدای ورود به میهن در ایران رشته پرطرفداری بود اما فاصله بسیار زیاد کشور ما با ابرقدرت های آسیایی تیم ما را به یک تیم درجه 2 در قاره کهن بدل می‌کرد تا دهه هفتاد که سکان ریاست فدراسیون واليبال به دستان محمدرضا یزدانی خرم رسید و با زیر ساخت های مدرن و نوینی که او برای این رشته فراهم کرد و گل سر سبدشان آوردن ایوان بوگانیکوف یکی از بزرگترین مربیان واليبال پایه دنیا به ایران بود پروژه ای آغاز شد که ایران بتواند در طی سالیان آینده به یک قدرت در آسیا و جهان تبدیل شود.

واليبال ایران؛ شکست، اشک، آینده و چند داستان دیگر...

دادخبر _ حیدرصابری: تیم ملی والیبال ایران عصر 10 مرداد ماه در آخرین دیدار مرحله گروهی المپیک قافله را در گیم پنجم به تیم چغر ژاپن واگذار کرد و موفق نشد از گروهش صعود کند و ناراحت کننده ترین سکانس این ماراتن اشک های سعید معروف کاپیتان با تجربه تیم ملی و یکی از برترین پاسور های دنیای توپ و تور جهان بود که به برخی گمانه زنی ها مبنی بر خداحافظی او از میادین ملی دامن زد. 

 

اما اگر اندکی دقیق به گذشته واليبال ایران و راهی که در این سال ها طی نمود نگاهی بیندازیم به نکات قابل توجهی دست پیدا خواهیم کرد.

 

ورزش واليبال از ابتدای ورود به میهن در ایران رشته پرطرفداری بود اما فاصله بسیار زیاد کشور ما با ابرقدرت های آسیایی تیم ما را به یک تیم درجه 2 در قاره کهن بدل می‌کرد تا دهه هفتاد که سکان ریاست فدراسیون واليبال به دستان محمدرضا یزدانی خرم رسید و با زیر ساخت های مدرن و نوینی که او برای این رشته فراهم کرد و گل سر سبدشان آوردن ایوان بوگانیکوف یکی از بزرگترین مربیان واليبال پایه دنیا به ایران بود پروژه ای آغاز شد که ایران بتواند در طی سالیان آینده به یک قدرت در آسیا و جهان تبدیل شود.

 

شروع استعدادیابی در مدارس برای یافتن بازیکنان بلند قامت و ساماندهی و برگزاری مسابقات لیگ برتر بزرگسالان، نوجوانان و جوانان کمک شایانی به رشد شکوفایی واليبال در کشور کرد.

 

دهه هشتاد استعداد های پیدا شده قد کشیدند، آموزش دیدند و ایران در رده های پایه توانست یک مقام قهرمانی نوجوانان جهان در سال2006 و دو نائب قهرمانی در سال های 200‪1و2009 و یک مقام سومی جوانان جهان در سال 200‪7 را کسب کند.

 

آمدن پارک کی وون کره ای تئورسین مطرح علم واليبال سطح تاکتیکی واليبال ایران را به اندازه قابل توجهی بالا برد و کم‌کم نام ایران به عنوان یک تیم مدعی در آسیا بر سر زبان ها افتاد.

 

سال1385 ‪با روی کار آمدن محمدرضا داورزنی برنامه پیشرفت واليبال ادامه پیدا کرد سطح استعدادیابی ها بالاتر رفت و لیگ داخلی سر و شکل جدی تری به خود گرفت.  زنده یاد حسین معدنی به همراه بازیکنان تازه نفسی که در اختیار داشت توانست پس از سال ها ایران را به فینال مسابقات آسیایی برساند و مقام قهرمانی جام کنفدراسیون واليبال آسیا را کسب کند

انتخاب خولیو ولاسکو افسانه ای برای تحقق رسیدن به المپیک را باید یکی از شاهکارهای مدیران در تاریخ فدراسیون واليبال نامید. هر چند ولاسکو نتوانست ایران را به المپیک برساند اما بذرهای کاشته شده ای که به خوبی پرورش داده شده بود را بهترین شکل ممکن درو و تقدیم مربیان بعد از خود کرد.دادن روحیه برتری و شخصیت مبارز به والیبالیستان ایرانی یکی از مهم‌ترین اتفاقاتی بود که ولاسکو در زمان حضورش رقم زد. ایران جنگنده به مصاف غول های واليبال دنیا می‌رفت و تا لحظه آخر برای پیروزی می‌جنگید و گاهی نیز سربلند از میدان نبرد بیرون می‌آمد. 

 

ولاسکو با تمام خوبی هایش رفت حالا ایرانی نسلی داشت که بیست سال برای وجودش تلاش شده بود همه بازیکنان در اوج پختگی در سال 201‪6 به همراه رائول لوزانو توانستند پس از 54 سال به المپیک راه پیدا کنند. هر چند در ریو اتفاق خاصی نیفتاد اما مقام پنجمی مشترک عنوان دهان پر کنی برای اولین حضور در المپیک بود

 

در تمام این سالها فارغ از آن نسل های اولیه که شاکله تیم را تشکیل می‌دادند جوانان بسیاری از راه رسیدند و توانستند در رده پایه نیز عناوین معتبری همچون قهرمانی در نوجوانان و جوانان جهان با هدایت دکتر محمد وکیلی و بهروز عطایی دست پیدا کنند و جانشینان به حقی برای ملی پوشان باشند.

 

آمدن آلکنو یکی از پرافتخارترین مربیان جهان پیش از المپیک توکیو2020 و حضور نسل طلایی واليبال ایران همچون سعید معروف، سید محمد موسوی و امیر غفور در کنار جوانانی که هر کدام چندین افتخار جهانی و آسیایی را یدک می‌کشیدند مانند جواد کریمی، علی اصغر مجرد، صابر کاظمی و میثم صالحی امیدها را بر آن داشت تا هدف گذاری فدراسيون برای روی سکو المپیک رفتن به تحقق برسد و برنامه ریزی 30 ساله فدراسیون به بار نشیند.

 

اما برد لهستان مدعی و ونزوئلا بدون دفاع در دو بازی ابتدایی برای صعود به مرحله حذفی رقابت ها کافی نبود و شاید بهترین تیم تاریخ واليبال ایران با سه شکست متوالی در مقابل کانادا، ایتالیا و ژاپن از گردونه مسابقات کنار رفت.  احتمالا این آخرین حضور ستاره های چند نسل واليبال ایران در کنار هم باشد و شاهد پوست اندازی تیم در مسابقات پیش رو باشیم و حسرت این بازی این حجم از استعدادها در کنار هم را سال های سال بخوریم. 

 

اما می‌توانیم از زاویه دیگر بنگریم و این حذف ناباورانه را تلنگر خوبی برای برنامه ریزی مجدد طولانی مدت برای رسیدن به سطح بزرگان واليبال دنیا چون بزریل، روسیه، لهستان و... باشد و باز از نو نسل دیگری بسازیم که سال های آینده توان رقابت با ابرقدرت ها را داشته باشد.

 

فدراسیونی که می‌تواند به جای بکار گیری مربیان نامدار و گران قیمت از گزینه های داخلی بر روی نیمکت تیم ملی بزرگسالان استفاده کرده و هزینه هایی برای بالا بردن سطح مربیان پایه کند تا استعدادها تلف نشوند و پشتوانه چند برابری برای والیبال ایران در سالیان متمادی شود.


نظرات کاربران
هنوز نظري براي اين مطلب ارسال نشده.
ارسال نظر

نام:

ايميل:

وب سايت:

نظر شما:

جدیدترین اخبار